De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts by Roy Meijer

Crippling border checks unnecessary

International free trade, within and beyond the EU, is the core of our world economy and measures to promote free trade are often highly vaunted. However, in real life it is a very different matter: in recent times border checks have become far more severe, on the one hand because of anti-terrorism measures and on the other hand because of growing concerns about food safety. As a trading nation this costs the Netherlands in particular an enormous amount of money. Effective use of ICT could really help to keep these costs down without compromising safety and security.

Border checks involve not only physical inspections but also a huge amount of paperwork. On average an export company has to send 30 documents to a wide range of government institutions for every container they export. Each year more than 10 million containers pass through the Port of Rotterdam, so that is a lot of paperwork. And worldwide this costs hundreds of millions of dollars every year.
These checks pose a dilemma for the Dutch government. Safety and security are of great importance, but if other European countries decide to set less stringent standards in their border checks, we could find a large amount of trade that currently passes through the Netherlands being diverted to other countries.

If we want to keep up our levels of safety and security as well as maintaining our strategic position as a trading nation, ICT innovation could be a useful tool. In this case the solution is an electronic container seal (e-seal) which can be fitted to a sea container. The e-seal is a sort of combination of GPS and mobile phone and transmits information about the precise location of the container. The equipment also uses an internet connection to allow Customs officers direct access to relevant information in the business information system of the owner of the goods in the container as well as the transport company. In practice this information is already stored in the ERP systems of these companies, who have to keep it properly up to date for their own administration. At present they have to fill in all this information on government forms manually. This is not really necessary and involves a high risk of human error.

Border checks can be made far simpler if companies give Customs direct access to this information. Customs officers can use a laptop or smart phone to quickly see what is in the container and where the container has travelled from. Instead of time-consuming inspections, supervision can be shifted to secure and meticulous business information systems. This is a task which is already covered by the government with regard to levying of taxes and audit statements.

The gain: 30 fewer documents per sea container, but more importantly, far quicker world trade and many millions worth of cost savings.
The system does require a certain measure of mutual trust between the government and the business sector. It can be compared to the ‘green lane’ procedure at airports where the passenger indicates himself whether or not he has anything to declare. This principle can also be applied to goods transport. Of course Customs can still carry out spot checks to compare the contents of the container against what is stated in the company records. It will be far less attractive for businesses to commit fraud, because this will entail tampering with their primary business information, and if the information does not tally, they will have a problem with the tax authorities, for example, as well as Customs.

The technology required is already available and the benefits are clear.  The real challenge lies in international political collaboration, as we are talking about complex political negotiations between a range of trading partners, the European Commission, the World Customs Organization, the United Nations and the World Trade Organization. Just as with every major ICT innovation, only 20% depends on the technology, and the rest on the willingness of the politicians.

Prof. Yao-Hua Tan is professor of Information and Communication Technology at TU Delft.

EU Must Act Fast and Share Knowledge With China



Dirk Jan van den Berg is President of Delft University of Technology, former chairman of the IDEA League of European Universities, and former Dutch ambassador to China and the UN. This article first appeared in The Wall Street Journal on October 8, 2010.

The fog of diplomacy at Wednesday’s EU-China Summit distracted onlookers from the critical issue facing Europe’s future competitiveness: its ability to remain a global power in innovation.

With the event heavily over-shadowed by tension over Chinese currency policy and bilateral trade imbalances, there were no breakthroughs. Moreover, key issues on the agenda such as Beijing’s reticence to open Chinese state purchasing procedures to European companies; and the EU’s reluctance to recognize China as a "market economy" will not determine the destiny of the European continent anyway—the harnessing and application of knowledge will.

Europe’s future as a world-leading innovation hub is already challenged by the rise of China, and the summit took scant measures to address this and seize what should be a very meaningful partnership. If Europe is to retain its economic pre-eminence, it must act urgently now to "lock-in" much greater science and technology-led business collaboration with China.

The key question is whether Europe’s leaders will seize the moment, or fail to capitalize on this major opportunity to spur economic growth?

The omens are not good. With policy at a roadblock in many European capitals, and much initiative focused upon national rather than international issues, the continent is at an effective standstill except for momentum generated by Brussels, especially through the EU’s 2020 initiative.

It is no exaggeration to say that Europe is facing an innovation emergency as Máire Geoghegan-Quinn, European Commissioner for Research, Innovation and Science, asserted Wednesday. This situation is a potential tragedy as, right now, a "one-time-only" opportunity is arising to move EU-China scientific and technological ties on to a different level. However, this window will last perhaps only 5-10 years before China’s innovation system approaches, and perhaps overtakes, that of Europe. Seizing this historic opportunity, while there still exists mutual bilateral interest, requires a fundamental shift in the scale of European thinking and effort.

Understanding the fleeting nature of this opportunity requires an appreciation of the rapidity of China’s emergence as a science and technology superpower. It is spending some 1.5% of GDP on R & D, twice the rate ten years ago, and may reach the U.S. figure of approximately 2.5% by 2020 (the EU average is about 1.8%). It has also quickly become the world’s second largest producer of scientific knowledge, as measured by the number of research publications.

To be sure, China’s overall scientific position right now is sometimes exaggerated. Concerns rightly persist, for instance, about whether its educational system sufficiently encourages individual creativity (often key in forging scientific breakthroughs), lack of systems thinking, and whether Chinese enterprises are capable of absorbing so much research.

Such issues mean the scale of China’s future achievement is uncertain. But, it is indisputable that we are witnessing the dawn of a new science and technology world order.

Firstly, the era of North American and European scientific dominance is ending, with fundamental implications not just for the global economy but also geopolitics. Secondly, the diffusion of scientific expertise is helping create a globalized commons of knowledge which China’s millions of scientists and engineers are well placed to tap into.

This transformation is, in turn, catalyzing a more collaborative and trans-border model of cooperation which will redefine the R & D world of the 21st century. Already in China there are some 1,200 foreign R & D centres. The key opportunity here for China is to continue moving up the R & D value chain. Its firms will become innovation powerhouses and rivals to European counterparts. We will ignore this at our peril.

How should Europe secure the prize of locking in collaboration with China before our opportunity disappears? Firstly, every link of the innovation chain from research to commercialization must be strengthened, including through the Europe 2020 strategy. We also must give greater urgency to national initiatives to reform R & D and innovation systems.

At this crucial point, however, it will not be enough for national and EU leaders to endlessly debate plans. The time for talking is over. We must act urgently and what is required includes sound, detailed budgeting to facilitate successful implementation.

Europe must capitalize on existing strengths and find synergies between Chinese growth needs, and the potential and objectives of European industry, research and consultancy. Europe’s strengths include exceptionally high quality of research; ability to work in interdisciplinary fashion (which makes research increasingly effective); and a very successful international corporate sector. World-leading specialities include in health with GlaxoSmithKline and AstraZeneca, and food and nutrition with Nestlé and Unilever.

In food and nutrition, there is a need in China for international scientific expertise owing to the need for better production efficiency and quality: food production scale in rural areas is below critical mass, and food quality is not suitable for export. China cannot, as yet, tackle this issue as it lacks a sufficiently robust quality assurance system.

If Europe can raise its game and step up to the historical challenge it confronts, compelling value propositions can also be developed in virtually all fields of science and research, including biotechnology, medical technology, nano-electronics and embedded systems, pharmaceuticals, and creative and design.

The challenges are real, but if we can surmount them, the prizes will be stronger bilateral partnerships; locking in China to world trade and investment rules; and a new foundation stone for sustainable growth.

Will our leaders seize the opportunity, or let it slip?

Geef ons de echte ingenieurs terug



Deze column van Johan Schaberg stond in het Economiekatern van NRC Handelsblad van zaterdag 2 oktober 2010, en is hier met toestemming van de auteur geplaatst.

Volgens een onderzoekje van adviesbureau Boer & Croon beginnen veel bedrijven bezwaar te maken tegen de hoge kosten van juridisch advies. Een topadvocaat van een groot kantoor vraagt 514 euro per uur, en dat mag van veel bedrijven best wat minder.

De vergelijking met een andere groep van topprofessionals is veelzeggend. Wie advies van een ingenieursbureau nodig heeft, betaalt voor een partner ongeveer 150 euro. En dan gaat het om vragen die er in de tastbare werkelijkheid toe doen – hoe zwaar moet een dijk zijn om het land droog te houden bijvoorbeeld, of hoe bouw je een elektriciteitscentrale die efficiënt is en veilig?

Er was een tijd dat de belangrijke dingen in dit land door ingenieurs werden bedacht en uitgevoerd. Zij legden kanalen aan en ontwierpen bruggen, spoorlijnen en Deltawerken. In de regering waren zij verantwoordelijk voor de Afsluitdijk (Lely), landbouw (Mansholt, Lardinois, Braks), aanschaf van F-16’s voor de luchtmacht (Vredeling), onderwijs (opnieuw Braks, Ritzen) en zelfs financiën (Vondeling). En zij bestuurden grote bedrijven als Philips, Hoogovens en Shell.

Maar ze zijn verdwenen. In het laatste kabinet-Balkenende zat er één, Eurlings, maar dat is geen echte want die is afgestudeerd in technische bedrijfskunde. Verder waren het politicologen, ex-onderwijsmensen, juristen, historici, economen, twee biologen en, de grootste groep, sociale wetenschappers. Bij elkaar niet echt een groep mensen van wie rekenen het sterkste punt is, en aan wie je de verantwoordelijkheid voor complexe technische projecten zou geven.

Toch zaten zij er, en die projecten dienden zich wel aan. Zou het daardoor komen dat de tunnel in de A2 bij Utrecht weliswaar gereed is, maar niet in gebruik kan worden genomen, de ov-chipkaart met zo veel moeite tot stand kwam en het rekeningrijden al jarenlang een strompelproject is? Zaten er op het hoogste niveau niet de mensen die op grond van vakkennis en technisch inzicht de complexiteit konden overzien enbeheersen?

Het doet zich niet alleen in de publieke sector voor. Ook in het bedrijfsleven zijn de topbanen in handen gekomen van mensen die leiding geven aan anderen die werken – niet van mensen die weten hoe je dingen moet maken. Daarvoor hoeven zij niet te weten wat die anderen precies doen, want zij hebben geleerd voor general management. Inhoud doet er niet toe, alles is proces, en als je een proces effectief ‘aanstuurt’, zoals dat heet, komt het met de inhoud vanzelf goed.

Tunnels en bruggen en complexe ICT-systemen – allemaal moeten ze tot stand komen, niet door goed rekenen, maar door effectieve aansturing. Als dat dan goed gaat, krijgen de aanstuurders een bonus. Als het fout gaat, wordt er natuurlijk een ontslagen, zoals Tony Hayward, de ex- baas van BP na de rampzalige olielekkage in de Golf van Mexico. Uiteindelijk lukte het de ingenieurs het lek te dichten, en die dag schoot de beurswaarde van BP met een paar miljard omhoog. Daar wordt Haywards opvolger straks waarschijnlijk goed voor beloond. Wat de ingenieurs krijgen, is niet bekend.

In mijn directe omgeving waren laatst een Delftse student en een student sociale wetenschappen aan het vergelijken hoeveel ze moesten leren voor drie studiepunten. Voor de laatstgenoemde was dat een werkje over de historische ontwikkeling van de sociologie. De Delftenaar moest zich driehonderd bladzijden techniek eigen maken plus een hoop computerwerk – voor één studiepunt. Ingenieurs hebben een vak, de meeste anderen zijn handig met vaardigheden.

Ooit was er de filosofenschool van de sofisten. Die waren niet uit op de wezenlijke vragen van het ware, het goede en het schone, maar op effectiviteit. ‘Het is goed als het werkt’, was ongeveer hun stelregel, of beter nog: ‘als iedereen gelooft dat het werkt’. Inhoudelijke wijsgeren als Socrates en Plato hadden een enorme hekel aan deze principeloze praatjesmakers, maar de uitkomst was wel dat zij de macht in Athene overnamen en Socrates ter dood werd gebracht.

De nieuwe sofisten zijn de procesaanstuurders, de fusie- en overnamespecialisten en de juristen die daar voor 514 euro per uur contracten bij maken. Allemaal hebben ze rechten gestudeerd of hebben ze een MBA-diploma, maar een schroef recht indraaien kunnen ze niet. Ze hebben ons verteld dat wij geluk, welvaart en aandeelhouderswaarde aan hen te danken hebben. Wij, het goedgelovige publiek, geloven het nog ook, en betalen de schimmenspelers de hoofdprijs.

Minister Eurlings – misschien toch een echte ingenieur – wees vorige week resoluut het voorstel van de hand om de beloning van de directie van spoorwegbeheerder ProRail te verdubbelen. Dat is een staatsbedrijf zonder concurrentie dat ‘s winters veel wissels laat bevriezen. Eurlings was even gaan rekenen en vergelijken, en vond het voorstel buiten proporties. Balkenendenorm en geen cent meer, bromde hij.

Dat was krachtig gesproken, maar oei, dacht ik, wat gebeurt er als de hele ProRail-directie verontwaardigd opstapt? Ze deden het niet, maar waar vind je in de wereld van procesaanstuurders directeuren die bereid zijn voor een schamele 188.000 euro aan de slag te gaan? Tot die uurtarievenvergelijking van advocaten en ingenieurs langskwam.

Voor minder dan eenderde van de prijs van een moderne sofist heb je iemand die weet dat inhoud voor aansturing komt. Die beseft dat stekkers alleen werken als de stopcontacten ook kloppen, en die ervaring heeft met krachten en weerstanden en daarmee kan rekenen. Dan heb je voor 188.000 euro een ingenieur die sterk is op inhoud, waar je anders een half miljoen kwijt zou zijn voor een jurist, bestuurskundige of MBA’er.

Heren (en ook dames!) commissarissen, word wakker, let op uw inkoopgedrag bij de aanschaf van uw volgende topbestuurder. Geef ons de ingenieurs terug. Ze kosten minder en werken zeker net zo goed.

Johan Schaberg


© 2011 TU Delft